We hebben het geprobeerd, echt waar. Nu leerde mijn vader en mijn eerste werkgever me altijd dat je dingen niet moet 'proberen' maar dat je ze 'doet' of 'niet doet'. Dus wellicht dat het 'proberen' ten grondslag ligt aan het feit dat we wederom een veel te lang verhaal gaan posten. Maar voor de mensen met weinig tijd is er hoop! Scroll lekker op je gemak naar onderen. Op deze manier zie je enkele foto's van Vietnam en ons twee, lees je onderaan het verhaal de laatste alinea om een goede indruk te krijgen en heb je nog genoeg tijd om een reactie te plaatsen. Een andere optie is naar bol.com gaan om dit boek te kopen ('Gebruik je hersens' van Jan-Willem van den Brandhof) een geweldig boek en goede inspiratie voor vanallesennogwat. In het boek staat een referentie naar een cursus snellezen bij de auteur. Lijkt me in deze tijden waarbij we steeds meer informatie snel tot ons moeten nemen 'your money well spent'.
Voor de mensen met meer tijd, geen- of saai werk, te lange pauzes of die gewoon erg geinteresseerd zijn in wat we meemaken: dit keer geen felicitatie onderaan de tekst, maar we waarderen dat je op de hoogte blijft en de tijd neemt om onze ervaringen te lezen!

Eerst nog even een reactie op de reacties over Maike en rijst. Over het algemeen gaat het erg goed en zal de eerste aankoop in Nederland een pan zijn om rijst in te stomen. Maar op het platteland in Vietnam zijn er regelmatig vrij weinig andere culinaire lekkernijen te krijgen dan 'pho' (noodle-soup). Nu is dat prima, maar na de 121ste noodle-soup die we iedere dag rond lunchtijd (en vaak 's avonds weer) eten krijgt Maike steeds sterker de engelse associatie 'poo' bij het woordje 'pho'! En eerlijk gezegd, deze pho was niet de lekkerste; we've had better.... De kalverenpoep met kokus die we gegeten hadden was misschien wel viezer qua gedachte maar absoluut lekkerder qua smaak. De kalverenpoep met kokus bleek een culinaire lekkernij waarvan wij dachten dat het chocolade met kokus was! En Maike's behoefte aan chocolade was (zeker na alle 'poo') zo groot dat ze zelfs twee happen heeft genomen, haha, goede grap!
Verder houdt het hier wel op qua vreemd eten voor ons twee. Ok, de ondefineerbare vis-achtige balletjes in onze soep eten we gewoon en soms weten we niet of we hond of kip aan het eten zijn. Maar een paar happen gefrituurde vogelspin of sabbelen op gebakken kippenpootjes of varkensoor zit er voor ons niet in. Het weirdste wat we (naast de kalverenpoep-) hebben gegeten is een gefrituurd krekeltje, die gaat er wel in! MMMMMM!

Wanneer we op de boot naar Vietnam stappen is het nog vroeg in de ochtend maar we voelen de temperaturen alweer snel oplopen. Wat onze verwachtingen zijn van Vietnam... ? We don't know. We proberen door te gaan met 'niks' te verwachten en we slaan op de boot voor de eerste keer onze Lonely Planet van Vietnam open. De 'tour of duty' bandjes die Marc vroeger met Joris in Oostenrijk luisterde vormen samen met de films over de Vietnam-oorlog een zeer gedateerd beeld van Vietnam. De Lonely Planet (LP) blijkt tot op heden een goede en practische reisgids te zijn en deze kan ons misschien wel helpen om de achtergrondinformatie over Vietnam up-to-date te krijgen.
Nu de LP de best verkochte reisgids ter wereld is en kopieen van alle landen op iedere straathoek hier te verkrijgen zijn vragen wij ons af of we nog wel zelf iets kunnen ontdekken. De planeet is immers lang niet meer zo 'lonely' als je de LP volgt...
Het noorden van Vietnam lonkt naar ons door de verlaten bergen, de 'hill-tribes' en het koele klimaat maar we besluiten om voor het 'reizen' en niet voor 'racen' te gaan. Het land is te groot om binnen drie weken echt goed te zien en we besluiten het noorden dus voor een (hopelijk-) volgend bezoek te bewaren. Fietsen zou de ultieme manier van vrijheid zijn en garant staan voor nieuwe ontdekkingen die zo in de LP kunnen, maar de temperatuur en het gebrek aan goed fietsmateriaal lijkt een einde aan dit idee te maken. Het vliegtuig en de mini-busjes vallen bij voorbaat al af dus blijft er maar een vervoersmiddel over... Het vervoersmiddel waar iedere familie in Vietnam er minimaal een van heeft staan. Het vervoersmiddel waarvan er meer verkocht zijn in Vietnam dan in ieder ander land in azie. En het vervoersmiddel waarbij je songtracks als 'born to be wild' en metallica in je hoofd hebt: de motorbike! We stuiteren bijna van enthousiasme en Marc kan zich nog precies voor ogen halen hoe tof de aflevering van Top Gear was toen ze door vietnam gingen met oude motorbikes (voor de liefhebbers: http://topgearepisodesonline.com/?p=453 ). Vanuit Ho Chi Minh de historische 1A langs de kust omhoog rijden en wel zien hoever we komen, that's a good plan!

Ondanks dat we met onze gedachten al op de motor zitten bevinden we ons nog op de boot, genietend van de zon en het uitzicht. De Mekong-delta doet wat Nederlands aan met de vlakke agrarische velden en het water. We komen met de boot in het grensdorpje Chau Doc aan. Hier belanden we in een vies en rommelig hostel die voor de verandering geen koud water heeft maar alleen super ondouchebaar kokendheet water uit de douchekop laat stromen. We zijn de boot afgekomen met een goed idee om Vietnam te exploreren en met drie vrienden rijker. Een grappige mix van twee hasjrokende hippies van middelbare leeftijd (een nederlandse en spanjaard) en een amerikaanse die hyperenthousiast is zoals alleen amerikanen dat kunnen. We lijken allemaal de combinatie apart maar prettig te vinden want we trekken de komende dagen met elkaar op.
We leren in deze eerste dagen dat het leren spreken van Vietnamees niet alleen ontzettend moeilijk maar ook erg grappig is. Wanneer je met een verkeerde intonatie 'chin chao' ('hallo') zegt, zeg je eigenlijk 'rijstenpap'.. zo heb je in ieder geval wel de lachers op je hand. En zo zijn er nog many more...... 'Geen probleem' in het vietnamees met een andere intonatie betekent 'geen penis' (ook grappig) en dan hebben we het nog niet over het woord 'tien' en 'ma'. 'Tien' kan vijf verschillende betekenissen hebben, afhankelijk van hoe je het woord uitspreekt.. Het kan geld, engel, doe maar, comfortabel en doei betekenen, 'Ma' kan moeder, geit, rijst, welke, paard en grafkist betekenen, wat een weirde combinatie! En wanneer je 'rijst' in het vietnamees schrijft, schrijf je 'batcom' wat je uitspreekt als batcum...! Naja..... wij vinden dit in ieder geval grappig :)

Vanuit Chau Doc hebben we een tour geboekt die ons met voornamelijk bootjes langs de Mekong-delta leidt om o.a. de floating markets te bezoeken en verschillende lokale fabriekjes en viskwekerijen.

We overnachten de eerste nacht in een klein dorp langs de rivier (een 'homestay') en bezoeken 's morgens om vijf uur de kleine markt, waar verkopers uit het dorp hun handelswaar uitstallen. Levende kikkers, een gans, drie kippen inclusief eieren en andere 'lekkere' dingen zien we liggen. Vietnamese mannen zijn volgens onze gastheer beroerde onderhandelaars. En omdat niet alleen touristen, maar ook de lokale bevolking moet onderhandelen over de prijs staan er vrijwel alleen vrouwen voor en achter de kraampjes. De mannen zitten tegenover de markt op de mini-plastic stoeltjes de eerste 'cafe da' (koffie met wat suiker, melk en ijs) van de dag te drinken.

We hadden het eerder al gehad over de 'whitening creme's' die hier bij de vleet verkocht worden. Het gras is ook in het Oosten groener bij de buren want ook hier willen alle mensen altijd iets wat ze niet hebben. In het westen willen mensen een 'nose job' omdat 'ie te groot is, hier willen ze er een omdat 'ie te klein is. Waar in Nederland de industrie van afslanken d.m.v. vieze shakes, pilletjes en operaties floreert willen hier mensen juist dik zijn! Want naast wit zijn is dik zijn hier ook een van de uiterlijke kenmerken van welvaart.
In Azie ligt het gezonde eten (zoals het hoort-) voor het oprapen. Vers groente en fruit is op iedere straathoek te verkrijgen en veel goedkoper dan ongezond eten. In Azie kan je je dus niet onderscheiden d.m.v. een gezond en uitgebalanceerd dieet (zoals dat wel in o.a. Nederland kan), maar als je de financiele middelen hebt kan je je onderscheiden van de arbeiders door je helemaal vatsig te eten! En dat verklaart ook waarom we zoveel mannen met hun t-shirt opgestroopt rond zien lopen......zodat hun buik te zien is. Want een six-pack hebben ze liever in de vorm van bier in hun buik dan op hun buik en als je op straat je mooie-, ronde-, vettige buik laat zien laat je in wezen zien hoe rijk je bent: je buik als statussymbool!

De tour eindigt na drie dagen in 'district one', het centrum van Ho Chi Min City vanwaar we onze motorbiketour willen starten. Ondanks dat de meeste lokale mensen niet lijken te begrijpen waarom wij met de motorbike willen gaan en raden ons dit af. Als we uit proberen te leggen dat dit een fantastische manier moet zijn om het land en de bevolking beter te leren kennen stellen ze allemaal een tour met een bus, mini-van of 'easy rider' voor. Een 'easy-rider' is een vietnamees met een motor waar je 50 dollar per dag voor betaald om achterop te zitten om op die manier Vietnam te zien, veilig en makkelijk. Ondanks onze vastberadenheid stappen we met een licht getemperd enthousiasme de bus uit....

In Vietnam is het standaard ontvangstcommitte bij een bus vol touristen niet anders dan in Maleisie, Thailand en Cambodja. We raken aan de praat met een klein vrouwtje van in de 60 die verbazingwekkend goed engels spreekt en ons geheel vrijblijvend enkele kamers wil laten zien. Niet helemaal overtuigd van haar vrijblijvendheid en vriendelijkheid lopen we wat argwanend achter haar aan de straat over naar een smalle gang tussen twee huizen. We treden een soort dorp in een drukke stad binnen, met een doolhof aan kleine smalle steegjes waarin we vrijwel ogenblikkelijk de weg verliezen. Later leren we de weg in dit doolhof kennen en de mensen die in deze steegjes wonen doen me veel denken aan de karakters die Gijs Huijgen in zijn afstudeerproject Bohnhase heeft beschreven en getekend (www.gijskast.nl). Het boek 'Bohnhase' is een geillustreerd telefoonboek van mensen die aan de onderkant van de samenleving leven maar door middel van al-dan-niet illigale zaakjes te runnen het hoofd boven water kunnen houden. Niet achterover leunen en klagen, maar mouwen opstropen en kruimels rapen, 'hosselen', handelen en ruilen. Een kapster vanuit huis, een klusjesman enz. Het geillustreerde telefoonboek hebben we niet bij de hand, maar werkelijk alle huisjes zijn hier ook omgetoverd in een kleine handelsonderneming. De voordeur is bij geen van de huisjes aangewezig en vervangen door een soort verticaal opgehangen garagedeur. In de huisjes leeft, eet en werkt men. De een verhuurt kamers, de ander repareert of (ver-)maakt kleding en weer een ander speelt voor wasserette.
Het gevoel van argwanen wat onze kleine contactpersoon bij onze eerste ontmoeting opriep blijkt achteraf ongegrond. Ze is een ware lopende encyclopedie van Ho Chi Minh City en omgeving en een oprechte, eerlijke vrouw met een goed ontwikkelde handelsgeest. Ze stelt zich voor als 'Si' en legt uit dat de naam in het chinees 'lelijk' en in het vietnamees 'lente' bebetekent. Ze geeft zelf de voorkeur aan de vietnameese vertaling en wij vinden haar ook te schattig om haar de chineze toe te kennen. Si kijkt mij verward aan als ik tijdens een gesprek het woord 'agency' in mijn mond neem. Ik probeer het uit te leggen maar de uitleg van een vietnamees die ons gesprek afluisterde lijkt ze beter te snappen. 'Aaaah...' zegt ze en ze knikt begrijpend naar me. Ze vraagt een pen en schijft op de binnenkant van haar linkerhand 'edjensie'. 'This is how I learned english' zegt ze, wijzend naar het woord op haar handpalm.

De buurvrouw van onze contactpersoon 'Si' woont in een inimini hoekpandje waarboven een groot bord met 'Laudry' prijkt. Ze heeft in haar woonkamer van ongeveer 12 vierkante meter niet alleen een wasmachine staan en een matras liggen maar tegen de muur staat ook een motorbike! Niet de nieuwste (understatement..) helaas. De kappen aan de buitenkant zijn beschadigd met krassen en scheuren en de motor draait koud moeilijk stationair. Na een proefritje over de choatische straten van Saigon en het ondertekenen van het provosorisch opgestelde contract kunnen we het bijna niet geloven maar gaat onze droom toch echt door! We nemen de minpunten van de motorbike voor lief en wagen de gok. Een uur nadat we Si hebben ontmoet hebben we niet alleen een fantastische kamer in een huis waar vier generaties van een familie samenwonen, maar ook een motorbike geregeld!

De volgende dag voelen we ons als we de eerste meters op de motor maken een mix tussen een hells angel, Jurgen van den Goorbergh, Leon Luijks en Valentino Rossi. Nu lijkt onze Honda Wave met 110 cc totaal niet op een van de motoren waar deze mannen op rijden, maar we love the bike! We hebben de grote backpacks bij 'onze' Vietnamese familie gelaten en een kleine rugzak gepakt met alleen ruimte voor de basic spulletjes.
Ho Chi Minh uitrijden op een zondag is geen probleem qua verkeer maar wel qua navigatie... Niet dat er iets schort aan de manier van navigeren van Maike (ze was op geen foutje te betrappen deze weken) maar de wegen op de kaart zijn vaak nog in de maak of ze bestaan niet meer (tenminste dat zei Maike wanneer we toch per ongeluk 10km hadden gereden op een weg die uiteindelijk dood bleek te lopen). Daarnaast staan er in Vietnam maar zeer sporadisch borden langs de weg en als ze er al staan kunnen wij alleen maar een wilde gok doen naar wat erop staat.
Het verkeer in HCM en de rest van Vietnam lijkt op het eerste oog een chaotische warboel van agressieve opgefokte bestuurders. 'Gebruik je toeter niet als groeter' was ooit een slogan van VVN. VVV (Veilig Verkeer Vietnam) heeft waarschijnlijk 'gebruik je toeter graag als groeter' als slogan want het lawaai van de toeters is om gek van te worden en wekt in ons 'verwesterd brein' gelijk agressie op. Dit vindt alleen in ons brein plaats, want vreemd genoeg hebben we vanaf de eerste- tot de laatste dag vrijwel geen agressie in het verkeer gezien, hebben we niemand zijn motor aan de kant zien zetten om verhaal te halen bij een medeweggebruiker en zijn er geen middelvingers omhoog gestoken. Misschien komt dit laatse omdat een opgestoken middelvinger in Vietnam even weinig en even veel betekend als je wijsvinger in Nederland opsteken. Maar misschien heeft het er ook mee te maken dat je hier geen regels kan verbreken zoals in Nederland. De enige verkeersregel die er is, is in feite een regel uit de grote vaart: groot gaat voor klein. Als voetganger sta je onderaan de ladder en de vrachtwagens en bussen zijn het machtigst. Alle andere 'so called' regels doen er niet toe. Recht of links inhalen: est is egal, zoals de Duitsers zouden zeggen. 40 km/u of 120 km/u rijden op je motorbike maakt voor je medeweggebruikers niks uit. Iedereen gebruikt zijn of haar toeter om de andere weggebruikers er van op de hoogte te stellen dat je daar rijdt of iemand in wilt halen. En omdat er geen regels zijn rijdt iedereen allert en redelijk veilig.
De vietnamesen kennen alleen een offensieve vorm van rijden en voor Marc is het geen probleem om zich deze vorm eigen te maken (Maike doet ook een poging om de gashendel open te draaien maar aangezien we met 20 km/hr wel heel langzaam gaan blijft het bij een klein stukje). Alle gaatjes die in het Nederlandse verkeer te zien zijn, maar tegen de regels in zijn om te nemen, zijn hier de normaalste zaak van de wereld; een paradijs! Doordat sommige wegen meer doen denken aan Parijs-Dakar dan de verharde weg die ze op de kaart voor moeten stellen, lijkt het rijden op de motorbike in het hooggebergte meer op down-hill mountainbiken dan rijden op een motorbike. We genieten van de vrijheid die deze motorbike ons geeft en stoppen waar we willen. We rijden meer dan 1200 kilometer over prachtige wegen langs de kust, over de drukste snelwegen en over verlaten bergpassen. Eddie Vedder inclusief gitaar heeft zich gedurende de reis als derde persoon op de motorbike gevoegd. Zo nu en dan heeft het muziekale brein best smaak, gelukkig..!

Hieronder een paar foto's die we onderweg gemaakt hebben:

Over de 1A highway rijden we langs de kust naar het noorden.

's Morgens vroeg komen de vissersbootjes in het kustplaatsje Mui Ne aan om de vis te verkopen op het strand:

Verder op de motorbike en ook Maike rijdt een stukje.

Regenbuitje op komst!

Door de bergen richting Dalat..

Bij de Nederlandse Obesitas Kliniek begeleiden ze clienten met obesitas tientallen weken lang met als uiteindelijke doel een verandering van leefstijl: van onbewust en ongezond naar bewust en gezond. In het begin van het traject komt bijna iedere client in een fase terecht waarin ze ineens 'het licht' zien, positief in het leven staan, hun nieuwe leven en gewoontes omarmen en (gevoelsmatig-) voor deze keer echt voor eeuwig afscheid hebben genomen van hun oude leefstijl. We noemden als collega's onder elkaar deze fase gekscherend de 'honeymoon-fase'; alles is goed en positief en ze leven op een roze wolk (the future is now!).
Vietnam is voor ons een beetje als een 'honeymoon-fase' geweest. De negatieve kanten en plaatsen van het land hebben we wel gezien en we hebben niet alleen maar vriendelijke-, leuke- en eerlijke mensen ontmoet. Maar deze ervaringen hebben geen invloed op ons uit kunnen oefenen omdat we op een motorbike omgeven door een roze wolk door het land aan het cruisen waren. Zelfs kleine ruzietjes (ruzietjes? ruzietjes?) tussen ons tweeen, als we met een houten kont van het lange zitten, moe, hongerig en koud op zoek waren naar een slaapplek, heeft de roze wolk niet weggejaagd. Ook niet toen de hegemonie van onze Honda Wave abrupt tot een einde kwam door een serie van vier lekke banden en een vrouwelijke 'mechaniker' die ons voor 50.000 dong afzette. Ook niet wanneer we op weg naar het hooggelegen Dalat iedereen met winterjassen op de motorbikes zien zitten en wij bij de eerste schemering van de avond aan de voet van het gebergte alleen een t-shirt en 'shorts' aan hebben. Zelfs als we na vier uur klimmen met de motorbike naar 1800 meter hoogte klappertandend over de in wolken gehulde bergpas rijden verdween de wolk niet. Toen we na nog een uur rijden in het donker uiteindelijk lichtjes onderkoelt het eerste hotel binnentraden moet ik zeggen dat er een lichte kleurwisseling plaatsvond toen bleek dat de douche alleen koud water in haar resevoir had zitten, maar roze is ze altijd gebleven.
Ongeacht de 'negatieve' ervaringen, we vallen er niet af. Vietnam is een prachtig, veelzijdig en kleurrijk land en de mensen vriendelijk, nieuwsgierig en zeer gastvrij. Het blijft leuk om in de gehuchten onderweg, op de markten en kleine eettentjes het halve dorp om ons heen te zien scharen. Sommigen giebelen op een veilige afstand, anderen roepen heldhaftig 'Hello!' en sommigen proberen met handen en voeten verhalen te vertellen en een gesprek aan te gaan. Ook in dit land zijn we erg onder de indruk geraakt van de bevolking.

Eenmaal terug in Saigon zijn we blij dat wijzelf en de motorbike weer heel terug zijn. We ontmoeten een Vietnamees die samen met een Canadese vriend een bedrijfje heeft opgezet en naast bikini's en jurkjes ook oude motoren verkoopt (wat een prachtige combinatie). We zitten voor zijn shop een 'cafe da' te drinken als er een reiziger uit Alaska op zijn motor aan komt rijden. Vanuit het noorden van Vietnam heeft hij zijn oude russische Minsk naar Saigon gebracht. De combinatie van zijn en onze ervaringen vormen genoeg inspiratie voor onze volgende trip. Een land als Vietnam op deze manier bekijken is werkelijk uniek en we denken met gemengde gevoelens aan de AirAsia-vlucht die ons 's avonds naar Jakarta zal brengen.
Het vliegtuig vormt een soort decompressiekamer met vleugels die ons niet alleen duizenden kilometers verderop in een ander land neerzet maar die ook voor een tussenfase zorgt om ervaringen en gevoelens een plek te kunnen geven. De mixed feelings maken plaats voor een zeer tevreden en dankbaar gevoel. We hebben nog genoeg te ontdekken in Vietnam maar hebben in de tijd die we hadden maximaal kunnen ervaren en genieten. Dat we terug zullen komen is zeker en maakt het makkelijker om deze periode voldaan af te sluiten en de onontdekte gebieden en streken tot een volgende periode te bewaren. Nu kunnen we ons concentreren op Indonesie en net als op de boot in Vietnam gaat de LP van Indonesie pas in het vliegtuig open...

M&M

p.s.
'living the dream' -Indonesia-
's Nachts droom ik (marc) over een ochtendsessie bij opkomende zon. We liggen met z'n 2-en in het water, de zee is voor ons alleen en wij vormen samen de line-up. De baai wordt aan de rechterkant gevormd door hoge rotsen met daarop grote groene bomen die over de onderliggende golven hangen. Links zie ik het strand en een rij palmbomen die kilometers verderop overgaan in rosten met bebossing.
Ik word net voor de wekker wakker. Om 6:00 drinken we een warme- en zoete 'instant-cereal' en steken we de straat over met boardjes onder de arm. Niemand ligt in het water. De golven zijn rustig, langzaam, maar krachtig genoeg om je op te pakken en honderd meter 'down the line' op het strand af te droppen. Het water is warm genoeg om te surfen met alleen shorts en bikini. De zon komt op en we zien voorbij de rosten aan de linkerkant de vulkaan liggen...
Het klinkt als een cheesy reclameslogan, die ongetwijfeld al eens gebruikt is, maar momenteel is het gewoon zo: 'we're living the dream'.
De hele dag komt de grijns niet van onze gezichten af. Grijnzen en glimlachen lijken veel op elkaar maar zijn toch totaal anders. Beiden soorten lachen ontblooten niet de tanden maar dekken toch een andere lading. Vandaag grijnzen we. Van oor tot oor.

ps2.

By the way... Nadat we hadden gezien dat de statistieken van het aantal bezoekers en aantal reacties terugliep dachten we een goede grap te hebben in onze vorige titel die vast, naast meer lezers, ook voor verontwaardigde reacties zou zorgen bij het lezend publiek. Ok, wel meer lezers voor dit verhaal, maar geen reactie daarover...! Nul! Nou ja.... ;-)