Ik heb de indruk dat de hersenen ('ons brein') o.a. tijdens twee activiteiten humor gebruiken.

1. Bij het binnenkomen van informatie in onze hersenen en dit onderverdelen in 'bewust' en 'onbewust'. Ik zou anders niet weten hoe het mogelijk is dat we de moeilijkste dingen kunnen leren en onthouden, maar in staat zijn eenvoudige artikelen op een boodschappenlijstje in je hoofd te vergeten.. ('niet vergeten brood mee te nemen') Dan sta ik weer in de supermarkt met het gevoel iets te missen in het mandje, maar ik kan er gewoon niet meer opkomen. Tot ik natuurlijk 'thuis' ben... Onbewust weet ik waarschijnlijk wel dat ik brood mee moest nemen, maar op een of andere manier vonden mijn hersenen het grappig om deze informatie 'tijdelijk op te bergen'.

2. Daarnaast gebruiken ze humor door middel van ons muzikale brein. Te pas en te onpas besluit deze mij soms te verblijden met 'hemelse muziek'. Toen ik nog windsurfte had ik tijdens een erg goede dag met 7Bft en een kolkende noordzee DooWop van de Hanson broertjes in mijn hoofd! Daar wordt je niet vrolijk van... Dan wil je Race Against the Machine of Metallica horen, niet die drie nurdo's uit LA... Maar een goede grap is het wel!

Op het moment dat we van vliegtuig wisselen in Kuala Lumpur begint de terreur van mijn muzikale kwab weer. Ditmaal is het Gerard Joling die me zoetsappig toezingt...'I got to buy me a ticket to the tropics....'!
Gezien onze bestemming best toepasselijk, al hadden wij het ticket al gekocht, maar goed. Na het goed ontwikkelde Maleisie en de jungle en bergen van Borneo wacht nu de zuidwest-kust van Thailand op ons; the tropics! En nadat ik Maike op de hoogte heb gebracht van mijn 'themesong' voor de vliegreis krijgen we het nummer niet meer uit ons hoofd. Het lijkt erop dat we een reispartner erbij hebben!

Misschien dat onze verwachtingen van Phuket voor een 'gekleurde visie' van de realiteit hebben gezorgd, maar Phuket is alles was we verwacht hadden. In het vliegtuig merken we dit al. De ene helft van het vliegtuig is vol met 'buffed' Aussies met kleine glazige oogjes van de Tiger-beers en andere helft met luidruchtige working-class russen en engelsen die naar hun langverwachte week vakantie snakken. Laten we zeggen dat er een andere sfeer hangt dan dat we in het vliegtuig van en naar Borneo hadden.
In een taxi rijden we naar ons hostel en komen we onder andere langs het met neon verlichtte Patong. Het touristenstadje is volgepropt met hotels, restaurants, thaiboks gelegenheden, bordelen en foute touristen. We rijden gelukkig door en landen in een gloednieuw gedeelte vlak langs de kust. Ook deze kustlijn is tijdens de tsunami volledig weggevaagd, iets wat tegenwoordig alleen nog te zien is aan de gloednieuwe, strakke gebouwen en de bordjes 'tsunami escape route'.

Na een dag houden we het voor gezien en boeken een bootticket naar Koh Phi Phi. Op de boot voeren de chinezen de boventoon en komen met golven tegelijk op het bovendek om foto's van zichzelf en hun familie te maken. Wij hebben hier twee plastic stoeltjes kunnen bemachtigen en zitten heerlijk in de ochtendzon te genieten van het prachtige uitzicht over de turquoise zee met kleine eilandjes en van de mensen om ons heen op de boot.

We zijn hier in Azie pas voor het eerst in aanraking gekomen met 'whitening creams' die de aziaten gebruiken. Het is een trend en schoonheidsideaal om wit te zijn. Een verkleurde huid wordt, denken wij, geassocieerd met werken op het land of in de bouw; de bevolkingsgroep die over het algemeen het minst kapitaalkrachtig is. Het doet ons denken aan europa in de 18e-19e eeuw. Toen waren er nog geen cremes en lotions op de markt, maar waren paraplu's in de zomer veel te zien en bedekten v.n. de vrouwen het liefst hun hele lichaam, uit angst voor een verkleurde huid. Nu zijn er genoeg cremepjes op de markt die voor een witte huid moeten zorgen en kunnen de dames dus desnoods zonder kleding midden in de zomer liggen bakken zonder bruin te worden! Lang leven de nano-technologie!

Met het aanbrengen van deze cremepjes en lotions houden twee meisjes voor ons op de boot zich voornamelijk bezig. Bijna non-stop blijven ze verschillende potjes en tubetjes met creme tevoorschijn halen uit de met (nep-) diamanten bekleedde D&G handtasjes. Als we naar links kijken zien we vier (zweedse?-) meisjes zitten met sigaretten en Bacardi Breezers. Terwijl ze kletsen maken ze ondertussen foto's van zichzelf met de breezer op de voorgrond en de prachtige zee met ochtendzon op de achtergrond.
Achter ons zit een groep engelse mannen van rond de 60 waarvan er een waarschijnlijk erg amusant kan vertellen gezien het bulderend gelach uit die hoek. De blikken bier blijven vanuit de koelkast naar deze hoek stromen. Gek genoeg lijken de groepjes opgepompte jonge australiers die we zoveel in het vliegtuig en op het eiland zagen hier in de minderheid. Maar als we goed kijken zien we dat ze verspreid over het dek ingesmeerd hun roes liggen uit te slapen.
Maike merkt op dat ze stiekem wel een beetje heimwee heeft naar Borneo. De sfeer en mensen sprak ons daar toch wat meer aan, ondanks dat het ondertussen wel erg leuk is om rond te kijken!

De boot komt op Koh Phi Phi aan en het is enorm hectisch op de aankomstpier. Drieentwintig verschillende taxichauffeurs willen je maar al te graag naar een hotel brengen waar zij commissie krijgen. Met longtail-bootjes i.p.v. 'echte' taxi's natuurlijk, aangezien er op het eiland geen wegen te bekennen zijn.
Gelukkig hoeven we dit keer niet te onderhandelen want we hebben ons hutje al geboekt en we worden door iemand van ons hostel opgehaald. We verblijven aan de oostkant van het eiland in een hutje aan het strand waar alleen tussen 18:30 en 6:30 electriciteit is en met een rif direct voor ons strand! Sweet!

Het leven zou soms makkelijker zijn als we geen verwachtingen hebben, een tegenvaller is dan zeldzaam en een verrassing is altijd om de hoek. We proberen ons deze mindstate toe te eigenen maar dit valt niet altijd mee. Vaak merken we dat we (onbewust-) toch bepaalde verwachtingen hadden van een bestemming, mensen of het type vervoer.
Phuket is precies zoals we verwacht hadden maar Koh Phi Phi valt op een aantal punten tegen. We verwachten van Koh Phi Phi het tropisch paradijs waar je aan denkt als je Geer hoort zingen. Ik bedoel, op een eiland waar stranden met namen als 'whitesand bay' en 'coconutbeach' verwacht je toch snel witte stranden,een turquoise gekleurde zee vol leven en een eiland met serene rust. Alles klopt, behalve het laatste, de serene rust is ver te zoeken. Je zou wat betreft Koh Phi Phi (en een flink aantal andere eilanden) namelijk kunnen spreken van een situatie van voor- en na de tsunami. Voor de tsunami waren grote gedeelten van de eilanden ofwel beschermt ofwel bewoont door de lokale bevolking. Toen alles na de tsunami weggevaagd was vormde dit een ideale prooi voor buitenlandse investeerders om het land op te kopen voor een appel en een ei. De hotels die verwoest waren zijn herbouwd, maar de investeerders konden nu ook bouwen op stukken land die voorheen onbereikbaar waren, omdat ze ofwel beschermd ofwel bewoond waren. Deze stukken land lagen na de tsunami voor het oprapen om verkocht te worden aan buitenlandse investeerders ipv terug te geven aan de lokale bevolking.
Thailand (en omliggende getroffen landen) waren toen erg afhankelijk van deze externe geldschieters om hun touristensector weer op te bouwen. Dit heeft voor o.a. phi phi geleid tot een overvloed aan grote hotels en resorts die per hotel vier tot vijf keer meer touristen kunnen herbergen dan vroeger. Het is dan goed voor te stellen wat dit met de 'serene rust' op een klein eilandje als Koh Phi Phi doet.... (Daarnaast hadden we de pech dat er van de 2 dagen 1,5 dag een chinees schip 20 meter voor ons strand voor anker lag om het eiland te voorzien van 'schoon' water voor douches e.d. De stationair draaiende motor vormde een goede test om onze 'zen' te bewaren en de humor hiervan in te zien! =) )

Positief was dat we een hangmat voor ons hutje hadden. Heel positief was het dat het spierwitte zand slechts een kleine klim naar beneden te vinden was. Als slagroom op de taart was het water warm, turquoise van kleur en vol leven! De zee lijkt op een reusachtig-, helder tropisch aquarium vol visjes die we nog nooit eerder hebben gezien en we creatieve namen geven. Helaas hebben we geen waterdichte camera maar het is werkelijk geweldig om tussen zoveel leven te zwemmen! Daarnaast was ons 'hutjes-resort' erg rustig met slechts 12 hutjes met privestrand. We merkten dat het enorm druk was op de rest van het eiland vanwege het komen en gaan van luidruchtige longtailboats die recht voor ons strandje op en neer varen om mensen op te halen en weg te brengen naar andere stranden verderop.

Uiteindelijk duurde het nog twee weken voor we het eiland van onze dromen gevonden hadden, maar Koh Lanta vormde een goede tussenpauze. Vanuit Koh Phi Phi was dit slechts anderhalf uur met de boot maar een enorm verschil in atmosfeer toen we voor het eerst voet op wal zetten. Een erg relaxed eiland waar we goed en goedkoop in een ander soort hutje (same same but different) aan zee konden zitten, het eilandje verkennen per brommer en waar we vooral heel veel niks konden doen.

Via het stadje Krabi op het vaste land vertrekken we naar Koh Phagnag, een eiland aan de oost-kust van Thailand. Na een heftige rit over de onverharde weg over de enige berg van het eiland komen we aan in de baai van onze dromen. Een baai omgeven door hoge rotsen en dichtbegroeide jungle. Een hutje (opnieuw ' same same but different' ) met een groot goed bed en schone badkamer voor weinig. En heerlijk eten om de hoek bereid door de locale mensen voor nog minder. De lokale bevolking is hier een stuk vriendelijker dan dat we tot nu toe in thailand hebben meegemaakt. De mensen vinden het heerlijk om contact te maken,ondanks dat de meeste weinig tot geen engels spreken.
Dit gedeelte van het eiland heeft een wat hippie-achtige sfeer waar we ons prima in thuis voelen. Het snorkelen valt tegen, maar iedere ochtend voor het ontbijt een duik nemen in het belachelijk warme en heldere water maakt alles goed. Daarnaast is de yoga-les een heerlijke manier van fysieke inspanning waarvan we de positieve effecten dagen erna nog voelen.

Het is even wennen als we na een aantal dagen in het drukke, vieze en hectische Bangkok aankomen. We vinden uiteindelijk onze weg en komen veel 'single serving friends' tegen die we in de afgelopen weken hebben ontmoet. Het is leuk om weer ervaringen uit te wisselen en biertjes samen te drinken. De voetmassages zijn heerlijk na een lange dag wandelen en we regelen ons visum voor Vietnam. We maken kennis met de oplichters in Bangkok zonder zelf opgelicht te worden en zien troepen militairen zich organiseren om zich voor te bereiden op de komst van 'the reds'.
Verkoeling vinden we ook in Bangkok nergens anders dan in de grote shoppingmalls. Midden op de dag dachten we dit ook te kunnen vinden in het grootste park van de stad. Verkoeling (en andere mensen-) waren nergens te bekennen, maar tot onze verbazing wel 1,5 meter lange varanen! En dat midden in de stad.... (foto komt misschien nog).

We besluiten de pingpong-shows voorlopig te vermijden en naar het westen, richting Kanchanaburi, te reizen.

Per trein over de 'death railway' komen we in het kleine en op het eerste oog onaantrekkelijke stadje aan. De stad verdiend nu voornamelijk haar geld met de treinrails die hier tijdens de 2e-wereldoorlog langs gelegd is. Er zijn hier velen 1000-en gevangenen van het Japanse leger omgekomen tijdens de erbarmelijke omstandigheden waarin gewerkt moest worden. De treinrails waren oorspronkelijk aangelegd om Thailand en Burma met elkaar te verbinden. Op deze manier konden de japanners veiliger hun wapens en troepen naar Burma sturen om zo de rest van Azie binnen te vallen. Een indrukwekkende en treurige geschiedenis die veel levens heeft geeist. De treinrails verbinden tegenwoordig te twee landen niet meer met elkaar en worden voornamelijk voor historische doeleinden gebruikt.
Ondanks dat het leek dat Kanchanaburi niet meer te bieden had dan deze treinrails en mooie watervallen krijgen we ieder uur een grotere connectie met het stadje. We vinden er onze weg en komen erachter dat de omgeving prachtig is. De eerste dag huren we een fiets en komen op die rustige manier van reizen in contact met de locale bevolking. Bij een tempel stoppen we om wat fruit te kopen en de tempel te bezichtigen. In de Lonely Planet lezen we dat deze tempel o.a. bekend staat voor haar 'floating nun', de drijvende non. Nieuwsgierig beginnen we rond te kijken waar dit 'onverklaarbare verschijnsel', deze gift van God te zien is. Tussen de onafgemaakte rommelige gebouwen zien we ineens een hoop chinezen de hoek om komen lopen. Als we deze hoek omkijken zien we een enorme vrouw nat, hoestend en proetsend op een plastic stoeltje zitten. Ze neemt geld in ontvangst en haar compagnon maakt onvriendelijk duidelijk dat we een hoeveelheid Baht moeten neertellen om in dit mini-colluseum te blijven. Na wat overleggen besluiten we ons bij de volgende groep chinezen aan te sluiten om te zien wat dit voor iets bijzonders is. Nadat iedereen op de ronde betonnen tribunes heeft plaatsgenomen glijdt de absoluut obese vrouw (BMI-schatting 65) het water in. Na wat ceremoniele gebaren gaat ze met ogen gesloten liggen, geeft zichzelf een zetje en blijft drijvend ronddraaien in het badje. Haar onvriendelijke compagnon spoort mensen wederom aan om (voor Buddha-) geld in het water te gooien. Verontwaardigd kijken we toe hoe de chinezen dit zonder blikken of blozen doen. Wij weigeren natuurlijk. Gezien haar BMI leek ons het drijven niet meer dan logisch....
Na vijf minuten en vele briefjes geld in het water later kruipt ze met hulp weer eruit en dat was het dan.... Absoluut de vreemste non die we gezien hebben en een nog vreemdere manier om geld in te zamelen!

(uit 'angst' om gedwongen te worden ook geld in het badje te gooien heb ik tijdens het drijven zelf geen foto's gemaakt.... Achteraf had ik dat beter gewoon gedaan. Maarja, achteraf weet je alles van tevoren... Ze zit overigens rechts naast de buddha.)

De volgende dag huren we een brommer en zien veel meer van de omgeving op weg naar de watervallen ten noorden. Onderweg stoppen we bij een klooster waar we voor het eerst weer helemaal niks horen... totale stilte en rust. We hoopten hier een meditatieles te kunnen volgen, maar helaas is dit alleen mogelijk voor een aantal dagen, niet voor een middag. We klimmen de 1420 trappen op naar een prachtige tempel met dito uitzicht. Hoog op de berg in deze grote lege tempel met glimmende vloeren en twee meter hoge buddha komen we even tot ons zelf en bouwen we als het ware onze eigen mediatiecursus in (al is het maar om bij te komen van de zware klim naar boven, althans wij vonden het zwaar. Te bedenken dat de nonnen dit dagelijks doen....poeh!).

Via het openbaar vervoer komen we na een dag in de bus in Ayutaya aan, bekend om zijn vele tempels die midden in de stad verspreid liggen. Het is er bloedheet, iedere dag tikt de termometer de 40 graden makkelijk aan. In de stad en om de tempels heen is geen tot weinig schaduw te vinden dus worden we min of meer gedwongen om voor zeven uur op te staan en in de middag zo min mogelijk te doen.
In tegenstelling tot de tempels vinden we hier ook cultuur in een levendige vorm, in de vorm van een Muay Thai festival. We besluiten een fietsje te huren en de 5 kilometer erheen te fietsen om de jankerige trompet/fluit te horen en enkele wedstrijden te zien.
Ook hier vinden we weer op de minst voor de hand liggende plek het heerlijkste eten uit de stad. Bij een piepklein soort restaurant gerund door een familie kookt 'moeders' heerlijk! Traditioneel, goedkoop en ze weten precies onze grens van het pittige eten te raken. Gelukkig is moeders in ieder geval productief, de rest van de familie lijkt overdag zijn roes uit te slapen van de whiskeys die rond een uur of vijf 's middags beginnen.

De 'overload' aan cultuur in combinatie met het droge- enorm hete seizoen doet ons snakken naar wat koelte. Op een paar uur rijden met de trein ligt het Khoa Yai National Park; time for nature! De temperatuur in het park is een stukje koeler vanwege de hogere ligging en de bosrijke omgeving.
We vinden een goed en goedkoop hostel, gerund door een duitser en zijn thaise vrouw. Wederom laten we het eten smaken en gaan we op een 2 dagen/1 nacht-trip in de jungle. 's Avonds zien we (ongeveer) drie miljoen vleermuizen hun grot verlaten. een natuurlijk fenomeen wat iedere avond bij zonsondergang plaatsvind als alle vleermuizen besluiten om in de jungle 15 kilometer verderop vliegjes te gaan eten. In de brochure vonden we het niet erg spectaculair overkomen maar in het echt was het prachtig om te aanschouwen.

We hebben voor de komende dagen een hyper-enthousiaste gids zoals we ook in Borneo hadden. Met hem maken we hikingtochten door de jungle, gaan we op olifantentocht (we volgen vooral de olifantenpoep), zien we 'black widow spiders', krokodillen en springen van een 12 meter hoge waterval. Het lijkt voorspelbaar te worden, maar ook dit was wederom fan-tas-tisch! We hoopten steeds Ursel de Geer tegen te komen zodat we oprecht 'het is hier fantastisch!!' in de camera konden roepen. Haha!

Na deze dagen beginnen we aan onze reis naar Cambodja, een nieuw avontuur! Bis schnell!

ps. We vinden het trouwens heel erg leuk om al die reacties te lezen van jullie! Wat tof dat enkelen het ook tot de laatste letter hebben gered =)

ps2.. In die reacties las ik o.a. van Suzanne dat ik vergeten was uit te leggen wat Lucille Werner in de titel te zoeken had? Moet ik dat echt uitleggen dan? Of hebben jullie Lucille Werner nog nooit zien lopen? En Maike nooit met spierpijn gezien...? Zo ja: do the math... =) Zo nee, dan tot de volgende 'ps' aan het einde van de update over cambodja.