Maike vind dat ik te lange intro's houd als ik iets wil vertellen. Vaak weet ik halverwege mijn intro ook niet meer de reden waarom ik die intro vertel. Dus ik denk dat ze (een beetje-) gelijk heeft; mijn intro's zijn vaak te lang.
Bijkomend nadeel is dat ik schrijf zoals ik praat. Dus of kort en bondig (meestal als ik honger heb) of, laten we zeggen, met lange intro's.

Inmiddels zijn zijn we alweer ruim twee weken in Thailand maar nog geen berichtgeving over Borneo!
Ik geef het gebrek aan geen computers om te schrijven de schuld. Maike mijn behoefte om lange intro's te houden.
Wederom denk ik dat ze (een beetje-) gelijk heeft.

Anyhow, voor het verhaaltje van Borneo kiezen we dus voor 'the middle of the road'. Hieronder een korte samenvatting van waar we geweest zijn en wat we gedaan hebben.
Daaronder komt wellicht nog een stukje voor de 'die-hards' en de mensen die zich vervelen tijdens het werk.

Van Kuala Lumpur zijn we naar Borneo, Kota Kinabalu gevlogen. Jungle, zee, wildlife en de beklimming van Mt. Kinabalu staan op het programma!
Na twee dagen de beklimming van de op een-na-grootste berg (4096 meter) van Zuid Oost Azie.
Klink stoer, het woord 'beklimming'. Stoer, maar misschien een beetje overdreven denken we van ter voren. We verwachten niet veel, een 'walk in the park', zoals de engelsen zouden zeggen. Misschien iets zwaarder dan de Hans Wudelhutte in Oostenrijk, maar meer niet.
Achteraf kunnen we zeggen dat we deze berg volkomen hadden onderschat. Het is waarschijnlijk de zwaarste fysieke beproeving geweest tot nu toe en dat hebben we de week erna zelfs nog gemerkt!
De accomodatie was basic en de tocht zwaar maar een ervaring die we beiden absoluut niet hadden willen missen. Vanuit de vochtige jungle stijgen we de eerste dag langzaam tot ongeveer 3.000 meter. Hier is onze accomodatie gevestigd, kunnen we douchen, rusten en eten. Maike merkt vrij weinig van de hoogte, ik heb daarentegen een zeurende hoofdpijn en wat coordinatieproblemen.

De volgende dag gaat om 1:05 de wekker. Rijst en bami van gisterenavond zijn opgewarmd. Voor Maike onmogelijk, voor mij bijna onmogelijk. Gelukkig hebben we 'instant-cerceal' meegenomen.

Met zaklampen gereed beginnen we de beklimming weer. Naar mate we hoger komen wordt ook mijn hoogteziekte erger en krijg wat meer coordinatieproblemen. Het laatste stuk is ontzettend steil en de pauzes worden wat frequenter. Veel zorgen kan ik me hier niet om maken, het uitzicht is ge-wel-dig en het voelt heel speciaal om langzaam boven de boomgrens uit te stijgen.

Omdat we in de kopgroep zitten zien we achter ons een spoor aan lampjes van de anderen mensen en daarboven de sterrenhemel. Prach-tig!
Op de top is het wachten op de zonsopkomt koud (erg koud) maar magnifiek. Als de zon eenmaal op is projecteerd de berg een grote punt achter ons in de lucht. (zoals op fototje bovenaan te zien is).

(niet helemaal 'strak' uitgevoerd deze assana, maar goed =) )

Dalen is altijd tricky. We zijn wat vermoeid en hebben met onze compagnon Ian een deal dat we vanaf de accomodatie binnen drie uur beneden willen zijn. Zonder ongelukken komen we beneden en zien we tot onze verrassing dat er een zeer luxe buffet klaar staat! Zo'n beetje alles kan terplekke vers worden bereid door een prive-chef. Spagetti, french fries, nasi goreng, thais- of maleis eten, gebakken banaantjes, alle soorten fruit, pancakes...... We eten genoeg voor de komende paar dagen, haha!

Daarna door naar een soort resort voor budgetprijzen midden in de jungle. Geweldige plek met houten huizen en alle mogelijkheden om volledig te relaxen en op adem te komen. Hier gaan we naar het Orang-Utang reservaat om het voeren van deze gezellige 'jungle man' te zien. Beetje Artis-achtig ondanks dat het reservaat midden in hun huis, de jungle, geplaatst is. We doen het toch, omdat de beesten zo schaars geworden zijn, dat we niet verwachten ze nog in real life tegen te gaan komen.
Tijdens de jungletrip die we in de twee dagen erna doen komen we erachter dat het onnodig was geweest, we zien er twee langs de oevers tijdens onze boattrip! Geweldig om te zien hoe deze enorme 'jungle mannen' heel delicaat in de top van een niet al te grote boom de takjes omvouwen tot een heel groot vogelnest. Na enkele minuten zien we ze zich opkrullen voor een goede nachtrust.

Overigens zagen we o.a. ook de neusapen, 101 verschillende soorten grote- en kleine vogels en de Pygmee-olifantjes, de kleinste van zijn familie! Klein mag overigens tussen aanhalingstekens gezet worden, aangezien ze ongeveer 2,5 - 3 meter groot worden..

De boottocht in de ochtend begint met een kopje koffie bij zonsopkomst..

Na deze jungletrip van 2 dagen komen we weer terug in Kota Kinabalu. We boeken een vlucht naar Phuket, Thailand. Als we wisselen van vliegtuig in Kuala Lumpur voelen we de atmosfeer veranderen. We belanden tussen de half dronken opgepomte Ozzies en naar goedkope parfum ruikende russen op zoek naar buckets voor de full moon-parties.. Maar hierover de volgende keer meer!

Groet! M&M

Iets langere versie:

Kuala Lumpur is een leuke, niet al te grote stad maar na enige dagen hebben we dit wel gehad. We beginnen al na een paar dagen reizen op de moderne backpacker te lijken die steeds op zoek is naar nieuwe ervaringen en prikkels, haha!

Genietend van een Ferrero Rocher als toetje kijken we neer op de Zuid Chinese zee. Het vliegtuig is op 'cruise-snelheid' stabieler en stiller dan dat je, afgaande op het interieur, zou verwachten.
We vinden in Kota Kinabalu een goed- en goedkoop hostel vanwaar we proberen activiteiten te organiseren in Borneo zelf. De beklimming van de Mount kinabalu staat al vast. Het kostte veel energie en verschillende emails om alle papieren in orde te krijgen maar het lijkt ons al het regelwerk en de (voor ons-) enorme geldbedragen meer dan waard.

Vol enthousiasme gaan we de volgende dag op onderzoek uit wat de mogelijkheden en de kosten zijn. Ons enthousiasme wordt al snel getemperd. Dat de touristische sector (nog-) niet 'booming' is op Borneo sprak ons in eerste instantie erg aan, maar nu komen we ook in aanraking met de keerzijde van dit feit. Individuele reizen zijn zo goed als onmogelijk door ontzettend hoge kosten. Accomodatie is schaars en vaak in handen van grote bedrijven die over een monopolie-positie beschikken en daardoor de prijzen behoorlijk opvoeren. Bovendien spreken groepsreizen ons niet zo aan. Het idee om met 20 man of meer onze fotolenzen op een moederschilpad en haar eieren te richten lijkt ons een beetje buiten de 'echte' natuurervaring te gaan.
We ontmoeten verschillende andere reizigers waarbij enkelen al bijna een week 'opgesloten' zitten in Kota Kinabalu om een trip te organiseren. Allen ervaren we dat het moeilijker, duurder en burocratischer is dan we in eerste instantie hadden verwacht.

Moe van twee dagen zoeken naar 'ons kopje thee' besluiten we om de volgende dag naar eiland voor kust te gaan en dan naar de voet van mount kinabalu af te reizen waar we de volgende ochtend de beklimming zullen beginnen.
Het kleine tripje naar het eilandje laat zeer duidelijke de vele schijven van de economische sector in borneo (en waarschijnlijk heel azie-) zien. Misschien moeten we er nog aan wennen, maar we worden gek van alle verschillende losse tickets voor een trip en plosteling opduikende nieuwe entreeprijzen.
Een boottochtje naar het kleine Sami voor de kust van Kota Kinabalu illustreerd dit prima. Deze boottrip leidt tot vier verschillende kaartjes, twee keer een toegangsprijs betalen die nergens aangegeven stond en uiteindelijk een prijs die drie keer de originele prijs was.
En nu zijn deze bedragen niet torenhoog, maar we krijgen steeds meer het gevoel dat wij als touristen iets teveel als wandelende dollars worden aangezien...
Al lijkt dit op geklaag, dat is het verre van..... na een kleine 10 minuut struinen door de jungle van het eiland sami (en de andere honderden bezoekers) vinden wij een klein strandje met heldergroen/blauw water met wit strand en palmbomen. We nemen een verkoelende duik met niemand anders in de buurt dan een soort zebra-nemo, een visarend en wij tweetjes. We zijn al snel al het bovenstaande vergeten.

De wet van Murphy.
Op de dag van ons vertrek lijkt deze wet eerder een vloek. En deze vloek lijkt ons de hele dag te achtervolgen. Toegegeven, achteraf is het veel minder verschrikkelijk dan dat wij het op dat momenten ervoeren. En, toegegeven, dit is een onderdeel van het reizen. Achteraf een leuke ervaring maar op het moment zelf een stuk minder...

Het begon eigenlijk bij onze driekeer zo dure boottickets en een erg volgepropt druk eilandje zonder noemenswaardig leven voor de kust vanwege beschadigd koraal door steeds verder opvoerende visserij.
Omdat we te laat vertrokken van het eilandje (de boot moest immers tot de NOK toe vol -haha-) hadden we geen tijd meer voor eten EN boodschappen doen voor onze beklimming de volgende dag. Dus dan maar boodschappen doen en de hongerige maag vergeten.
Seven-elevens (= 'locale' supermarktketen, overgekomen uit the states na de helpende hand van het IMF een aantal jaren geleden) zijn altijd zoek als je ze het hardst nodig hebt.
Minivans zijn altijd veel 'mini-er' als je honger hebt en veel bagage bij hebt.
De wegen zijn altijd veel slechter, de chauffeurs veel suicidaler in hun rijgedrag en natuurlijk is het plafon van het wagentje veel lager dan dat je je vorige keer kon herinneren.
Het is een rit van 3,5 uur en halverwege stoppen we voor wat eten. We stappen hongerig uit om even later te beseffen dat ik mijn moneybelt kwijt ben. Tijdens het zoeken propt de chauffeur ons weer terug in het autotje (we zijn 10 minuten verder) en besef ik met het schaamrood op mijn kaken dat mijn moneybelt (inclusief cash, creditcard, paspoort, enz enz enz) in de bagagekamer in ons vorige hostel ligt. GMBRRLLRLRL.............
Niemand in de minivan spreekt engels of snapt dat we moeten bellen, het wordt ondertussen donker en wat is eigenlijk het landnummer van maleisie?? Het hostel ligt een kilometer van de openbare weg midden in de jungle op een heuvel die de arme chauffeur (of arme minivan) amper op komt.

Als de minivan weer naar beneden rammelt komen we erachter dat onze kamer is vergeven aan 20-tal chinezen die net zijn binnengekomen. De eigenaar spreekt NUL engels (as in geen engels) en laat onder zijn huis aan het einde van een verlichte gang (waar het krieoelt van de insecten, lekker voor Maike) een kamer zien die we kunnen nemen. Oh, we hebben nog niet gegeten.. Eten is leeggekocht door de 20 chinezen en dichtstbijzijnde restaurant is op die openbare weg, 1,5 kilometer verderop. We moeten mijn paspoort zien terug te krijgen voor indentificatie bij de klim en ons arrangement van morgen.
We bellen het hostel met eigen telefoon en halen opgelucht adem als de moneybelt gevonden is. Omdat we hem morgenvroeg nodig hebben is enige optie laten brengen door taxi. Een taxirit laat in de avond en tijdens het familiefeest chinees nieuwjaar gaat in de papieren lopen.. We spreken bij de ingang van het Kinabalu Park (4km verderop) af en stappen de donkere jungle in, opweg naar de ontmoetingsplek en opweg naar eten. Hier lijkt de vloek van Murphy te eindigen, want ondanks dat de chauffeur wat te laat arriveert, komt hij wel. Alle documenten zijn weer op orde en ondanks dat we krap (Maike is klein beetje bangig en ligt dus samen met mij in een 1-persoonsbunk bed) en beetje viezig slapen vallen we als een blok in slaap.

De volgende ochtend arriveren we vroeg wederom bij de ingang van het Kinabalu Park voor de beklimming van de 4096 meter hoge berg, de grootste in zuid oost azie (na het himalaya gebergte). Een beklimming vinden we zeer stoer-, maar een beetje overdreven klinken. We verwachten niet veel, een 'walk in the park', zoals de engelsen zouden zeggen. Misschien iets zwaarder dan de Hans Wudelhutte in Oostenrijk, maar meer niet.
De eerder genoemde irritaties over alle losse tickets en onderaannemers die geld proberen op te strijken leidt onze ontmoeting met Paul in.
Terwijl Maike buiten de tassen prepareert sta ik binnen onze papieren te regelen. Ik wordt van loket naar loket gestuurd en moet wederom verschillende formulieren invullen. Bij het laatste loket moet ik even tekenen voor mijn gids. Gids? 'Euhm, we don't need a guide, thanks.' Het is immers een rechte weg en als ik zo om me heen kijk zijn we niet de enige. De dame achter het loket antwoord vriendelijk doch dringend dat het geen optie is, maar een verplichting. Verplichting?
Pfff... na wat zuchten en steunen zeg ik het toe en vraag ze of ik mij handtekening wil zetten het het onderstaande bedrag wil betalen. Ik weiger, hier heb ik geen zin meer in. 'sorry, than no climb for you sir' antwoord ze. GMBRLLGLGLGLRRR..... (beetje 'Schalluneke-achtig binnensmonds vloeken)
Het geld heb ik niet meer cash (o.a. door dit soort onverwachte kosten) en ik gooi mijn creditcard op de toonbank, en creditcards accepteren ze niet.. Ik zie onze klim al bijna in duigen opgaan en waarschijnlijk voelt ze aan dat ik bijna wil uitbarsten en zegt ze dat de enige mogelijkheid is om aan te sluiten bij een andere groep. Bijvoorbeeld bij mijn buurman, 'die wel alles betaald heeft' zegt ze er nog wat ironisch achteraan.. 'Sure! Right! Whatever, sign us up.' antwoord ik.
Terwijl ze de namen op de lijst schrijft hoor ik even later een stem naast me zeggen 'Hi, i'm paul' en zie zijn rechterhand in mijn blikveld verschijnen. Enigzins gegeneerd schud ik zijn hand en mompel ik mijn naam en een soort van excuses.

Dus geen beklimming met z'n 2-en maar met vier, Maike, Paul, onze gids en ik.
Een beklimming die zeker GEEN 'walk in the park' was, wat in het korte stuk al beschreven is.

De rest van Borneo blijft voorlopig alleen nog ouderwets geschreven en nog niet digitaal. We zullen eerst een update geven over ons leven nu, in Thailand.

Mijn oom schreef het op een kaartje, onze ouders en vrienden hebben het tegen ons verteld: Het gaat niet om het doel, maar om de reis ernaar toe. Toegegeven, op het moment dat de wet van Murphy je de hele dag achtervolgt of als we tijdens een vier uur durende busreis twee kinderen vier uur lang kotsend naast ons hebben willen we dit weleens vergeten.

Maar hoe 'corny' of zoetsappig het ook moge klinken, we genieten nog steeds volop van het reizen! We vinden het heerlijk om iedere dag het onbekende op te zoeken, verrast te worden, op prachtige plekken te zijn en interessante nieuwe mensen te ontmoeten.

So far so good. Tot de volgende. Groet!

Marc & Maike